Woensdagochtend. Bijna een week na de eerste kuur. Dartelend had ik in de sportschool willen staan om mijn lichaam weer op tijd fit te krijgen voor de volgende kuur. In plaats daarvan reikt mijn hand moeizaam naar de grond  naast mijn bed om die zware laptop op te tillen.  Het werd weer eens tijd voor een update.

Eergisteren dacht ik ‘Als ik nou nog 1 dagje wacht, kan ik heel de wereld laten weten dat ik weer helemaal opgeknapt ben’.  Gisteren dacht ik hetzelfde, nog 1 dagje dan.  Als ik een rondje kan fietsen, dan ben ik in ieder geval weer herstellende en heb ik iets positiefs om over te bloggen, geheel in stijl.  Het leek me een goede boost voor mezelf en iedereen die meeleeft.

Helaas ging het lampje 100 m voor de finish uit. Ik hoor mijn vader nog zeggen dat ik mijn hoofd tussen mijn knieën moet houden en proberen wat te drinken.  ” Mamma, wil je me komen halen?” en lag ik de rest van de dag weer in bed of op de bank. Met Maarten als ubercliniclown aan mijn zijde, terwijl mijn moeder zich een slag in de rondte werkt om ons van alle gemakken te voorzien en mijn vader voor zich uitstaart en zijn inmiddels bekende one-liner ‘ foei, foei,foei, foei wat een klotezooi’  op repeat zet.

Echt slapen doe ik niet, maar kracht om iets te ondernemen heeft mn lichaam ook weer niet. Ik wil wel, alleen die knikkende knietjes en dat witte koppie geven aan dat t te vroeg is. Nog steeds. De misselijkheid werd maandag minder en mijn smaak kwam een beetje terug, dus ik was er echt van overtuigd dat ik het ergste gehad had. Was ik even totaal niet voorbereid op die man die mijn energieventiel van de een op andere dag kwam openzetten! Dat was ook niet de afspraak, dacht ik.  Toch die kleine lettertjes beter lezen.

Voor de volgende keer weet ik in ieder geval dat het zeker een week duurt om te herstellen en dat het geen zin heeft om het in 3 of 4 dagen te proberen. Ik ben helaas niet de wonderwoman waar ik zelf op gehoopt had, maar ik heb me er aardig doorheen geslagen en heb er weer een ervaring bij! Wie weet ontwikkel ik vanzelf nog eens geduld… Dat zou een prestatie zijn zeg!

Fijne week allemaal:)

 

10 thoughts on “No one promised it would be easy..”

  1. Hi Lieverd,

    Wat moedig dat je dit verhaalt schrijft en dit met ons allemaal deelt. Ik krijg er tranen van. Keep faith, het komt goed, dat weet ik zeker.

    Liefs,

    Janine

  2. Hoi Lotte,
    wat naar zeg!! Sterkte en hoop dat dit alleen bij deze eerste keer zo is omdat je lichaam moet wennen eraan! Hoop dat de volgende keer beter gaat voor je!! En anders dat je het volhoud voor het goede doel!
    Liefs Marjolein

  3. hoi Liselotte.Zonder sportschool ben je ook al een wonderwoman hoor, en Herma ook!
    Het doet zeer om te lezen waar je doorheen moet. Hou vol, er komen betere dagen.Liefs Bernadette

  4. Liselotte,chemo,is zoals je vader zegt,Klote,en het sloopt je lichaam tijdelijk,maar dit is je tweede hindernis,dit heb je weer doorstaan,hier kun je nu weer een paar weken van bijkomen, en dan ga je zoals we in paarden termen spreken,door naar de volgende hindernis,en ik weet zeker,hoe ellendig jij je soms ook voelt,je zult dit parcours,goed door komen! Liselotte, blijf er voor gaan,en je zult overwinnen!!

  5. Lieve Liselotte,

    Wat jammer dat je energie je toch in de steek heeft gelaten. Het ligt niet aan jouw positieve houding ,maar aan die vervelende chemokuur. Nu ben je wel voor de volgende kuur beter voorbereid , al is dat maar een schrale troost. Hopelijk zit je spoedig weer op de fiets. Lieve groeten ook voor je ouders Trudie

  6. Hej Liselotte,

    Heel veel sterkte. Erg kut om te lezen dat je je zo slecht voelt. Gun jezelf je rust en geniet van de mooie dingen die je meemaakt. Wat een lieve foto’s en wat kun je nog steeds mooi bloggen ondanks de pijn!
    We denken aan je hier!

    Veel Liefs

  7. Hai lies, fijn om je gisteren te zien. Het deed soms ook pijn om je te zien… Ook al vond ik echt dat je het super goed doet! Neem je rust lieverd! Op de terugweg in de auto vroeg ik aan Imme hoe ze vond dat t met jou ging. Ze zei :Nou, Liselotte is bijna beter hoor, want ze moest wel lachen soms en ze lag ook al niet eens in bed!’ . Hierop reageerde Mijntje met :’Dan komt Titelotte bij ons spelen!’ …………nogmaals: neem je rust!!!!hihi dag lieve KANjer!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *