Lottiej's Blog

About Life..

What’s next?

nowwhatlayers

 

De laatste tijd vraag ik me af wat ik met het blog moet doen.  Er zijn nog altijd mensen die steun vinden in mijn ervaringen, maar als ik nieuwe berichten post, verdwijnen die ervaringen steeds verder naar de achtergrond. Net als in het echte leven. En worden ze dus moeilijker om te vinden voor de mensen die steun nodig hebben.

Post ik niets, dan lijkt het alsof het blog is doodgebloed. Dat is het niet.  Het blog is niet vergeten, de ziekte is niet vergeten. Het leven gaat alleen wel gewoon door en er komen nieuwe uitdagingen en kansen op mijn pad, waar ik ook weer een heel blog over vol kan schrijven.

Wat wil jij als lezer?

No Comments »

Een leven lang leren.. Gratis coach aangeboden!

Liselotte_PeppenbroekIn het kader van ‘een leven lang leren’ ben ik een opleiding begonnen tot professioneel coach bij coachboulevard. Voor deze Post-HBO opleiding moet ik een behoorlijk aantal vlieguren maken als coach. Heb jij een coachvraag en interesse in een werkgerelateerd coachingstraject? Dan help ik je graag. En (tot februari) gratis.

Een coachingsessie duurt gemiddeld 1.5-2 uur en zal beginnen met een intake-gesprek waarin we ook het aantal sessies kunnen afstemmen, de frequentie en de verwachtingen. Een coachingstraject eindigt met een evaluatiegesprek.  Coaching via hangouts is ook bespreekbaar.

Interesse? Neem contact met met op via lottiej@lottiej.nl.

 

The way to success.

The way to success.

No Comments »

The definition of Resilience

 

 

3 Years in hairdo’s

Imme Mijntje LiselotteIMG_20120915_123527IMG_20120925_222310-001IMG-20120914-WA0012IMG_20120828_203028IMG_20130207_202417IMG_20130410_203101IMG_20130504_111701DSC031192IMG_20131107_102743IMG_20131123_22312120140913_162749 DSC03444       IMG-20140427-WA0011    IMG_20141024_112837 IMG_20150518_192720  IMG_20150619_234037   IMG-20150329-WA0007

 

When cancer got me at the age of 29, I set up a strategy, fought and rebuild life with a smile. Now, 3 years later  I’ve been treated for cancer, I’ve visited 14 countries, made my dreams come true (raised and trained a puppy), developed my career at Google, build a loving home with my boyfriend, started a new education, picked up on my hobbies cooking and gardening, joined a gym (joining wasn’t the hard part..) and had fun doing it all.

Many of us focus too much on where we are going (including me). Once or twice every year I try to pause and look back;to reflect on achievements. And I’m proud to say I lived up to my own standards; I’ve demonstrated some diehard resilience.

And guess what? The only way is up…

 

 

No Comments »

Google breast cancer testimonial 2013

My name is Liselotte, I’ve worked for Google since 2009. I am a Vendor Operations Lead for ETO (External Telesales Operations ) in The Netherlands. Unfortunately, I was diagnosed with breast cancer last summer, on my 29th birthday, July 27th 2012.

Last year I told you all about the rollercoaster I was going through and I shared some lessons that I learned (the hard way). At the time, I was still hoping to get back to work in a few months but all aspects of my life were unsure. It’s been a year since I was diagnosed now. And lots of things have happened.

Healthwise, I’m getting back on my feet. But recovery from cancer takes a long time. I only started work again last week. Even though I have been out of office this year, I did not keep quiet. I accepted it and turned it around to fulfill my biggest dream, I got a puppy named Yara. This year, I’d like to share a few experiences from the latest part of what I call my “Cancerella Story.” I will leave out the romantic parts, because I don’t want to bore you with too much text. But it’s true: Prince Charming came along last year, touched my bald shiny head and he instantly turned into a keeper.

MAKE IT HAPPEN
Before I got sick I had a dream to raise a Golden Retriever puppy. I was single and totally Google minded. I even set my personal targets based on work. If I wanted a puppy, I needed a bigger house with a garden. To get a bigger house I needed a bigger paycheck, to get a bigger paycheck I needed to get promoted. To get promoted I needed to do X, Y, Z. etc. Guess what? Yes, I have had breast cancer, but I have my puppy too! If you really want something, don’t wait for the right circumstances. Make it happen.

IT’S ALL ABOUT THE PEOPLE – MANAGERS @ GOOGLE
Last year I thought my manager was very good. Now I think he is a superstar. If you haven’t been ill, you probably don’t understand the value of a good manager during illness. Throughout the year my manager stayed in touch, visited me at home and made me feel part of the team even though I wasn’t working. He even invited me to quarterly off-sites, to stay in sync with the company & my team. A great manager doesn’t only fire you up to achieve more when you are at your best, he also supports you when things get rough. The last thing I needed was pressure from managers — just breathing was stressful! I am back to work now, but only because I feel 100% supported by my manager and team. This experience will definately help me develop as a manager myself.

HERO’S DON’T GET SICK
Linked to this, I’d like to share an observation. During my illness I met many other young girls with breast cancer. There seem to be two groups. I call them ‘Romantics’ and ‘Realists.’

Romantic patients like to speak in terms of “Fighting cancer” and “Surviving.” If you ask them how they are doing, they’ll make you believe that having cancer is peanuts. Going through chemo is not fun but it’s doable. They are like me, they create their own cancerella stories and believe it all ends well. On the other hand, you have realists, who do not relate to the pink, fuzzy and warm Pink Ribbon feeling. They do not want to be praised for their braveness. “You’re so strong” is a compliment to a romantic person, but an insult to a realist. Please keep this in mind when talking to a patient. Even though you mean well, you may hurt someone’s feelings.

No Comments »

Slapend de Marathon in..

Alsof je slapend vanuit een rijdend busje in een marathonwedstrijd wordt gegooid. Je droomt naar, heel naar. Misselijkmakend naar. Je wordt wakker op de grond, iedereen rent. Ze stoppen, kijken naar je en rennen verder. Je wilt niet onder de voet gelopen worden dus je krabbelt snel op en draaft mee. Bij de finish kijk je om. F*ck. Waar kwam ik nou vandaan? Hoe kom ik hier terecht? What the fuck just happened?

Keer op keer ontmoet ik lotgenootjes die het gevoel hebben te moeten rennen. Vechten om te overleven, vechten om weer mee te mogen doen, rennen om de schade in te halen. Hoe meer soortgelijke verhalen ik hoor, hoe blijer ik ben dat de Bond-girls bestaan. Ervaringen delen verlicht de druk. Echt.

2 Comments »

Under the Tuscan sun…

Nog geen twee jaar geleden was ik de eeuwige vrijgezel die hard werkte een droom te realiseren: in een huis wonen dat groot genoeg was om een hond te houden. Ik was ogenschijnlijk gezond en droomde van een reis naar Toscane met een geliefde, waar ik onbezorgd wijntjes kon drinken en mijn plannen om mijn dromen te realiseren uit kon werken.

Nu zit ik hier in Toscane, met mijn geliefde die me gesteund heeft door dik en dun ..en drink ik de wijntjes (die overigens vaak niet te pruimen zijn hier) waar ik nieuwsgierig naar was. Wederom ogenschijnlijk gezond; naar verwachting in ieder geval gezonder dan twee jaar geleden. En de hond? Die is er inmiddels ook. Het is een golden retriever, ze heet Yara en is nu 1,5 jaar oud. De mazzelkont logeert bij opa en oma tijdens onze vakantie, waar het haar aan niets onbreekt. Ook voor de katten hebben we uitmuntende oppas geregeld (thanks Paddy W., Koen & Ilona, Roel & Reem en Nathalie T.).

Borstkanker heeft me veel ellende, pijn en stress bezorgd, maar minstens evenveel mooie dingen. De angst, die nog overheerst, zal hopelijk uiteindelijk minder worden. Zodat ik volledig kan gaan genieten van wat ik heb: alles wat mijn hartje begeert.

Omdat mijn dromen eerder zijn gerealiseerd dan verwacht hebben we deze vakantie nieuwe dromen uitgewerkt. Gezamenlijke dromen dit keer. We willen (vooral ‘ik’ wil) uiteindelijk graag een huis met een paardje in de wei en een lange tafel waar al onze vrienden en familie met mooi weer kunnen aanschuiven voor bourgondische fesiviteiten. Wie weet in een warmer klimaat, wellicht ook gewoon in NL. Cliche? Jazeker, maar het leven draait voor veel mensen nou eenmaal om familie en eten. Waarom zouden we het ingewikkelder maken?

De spaarrekening is geopend en het target is gesteld. Ik ga volgende week weer vol energie naar mijn werk, met mijn doel scherp op mijn netvlies. Of we het ooit halen, dat zien we wel. De voorpret is minstens net zo leuk als het einddoel zelf.Genoeg om over te mijmeren deze vakantie.

Om in WK termen te spreken: Pura Vida…

IMG_20140628_160208

Liefs,
Liselotte

No Comments »

Doomsday Preppers

In nog geen vijf minuten betrok ons zonnige Brabant; het werd ineens donker. Wolken trokken in rap tempo voorbij en een hoosbui brak los. Felle bliksemschichten werden opgevolgd met knallen die deden vermoeden wat we in een oorlogsgebied terecht waren gekomen. Nog een kwartier later was het voorbij en gingen we (ik vermoed massaal) het internet checken om te achterhalen waar de bliksem was ingeslagen.

Een scenario dat in Nederland normaal is na een paar dagen zonneschijn. Ditzelfde scenario is voor een (ex?) kankerpatient bijna dagelijkse kost. Je geniet van het zonnetje, het leven; alles lijkt onder controle en dan ineens bats-boem is daar dat besef van een pijntje, kuchje, knobbeltje of ander teken van verminderde weerstand. Na de flits (de realisatie), volgt een bom-drop “Kaboem”. Sirenes en alarmlichten gaan af en wellicht is er zelf sprake van fysieke symptomen van stress (verhoogde hartslag, klamme handjes etc). De een zal zich langer inhouden dan de ander, maar uiteindelijk rennen we bijna allemaal naar de laptop om even te Googlen wat er mogelijk mis is. Als de adrenaline zakt en de ratio het weer overneemt volgt meestal het besef dat alles ok is; de kust is veilig.

De spanning en stress die sommigen van jullie even hebben ervaren tijdens de hevige onweersbui van zojuist, is bekende kost voor een kanker-‘survivor’. Hoewel ik onweer nog wel ‘leuk’ spannend vind, is de stress bij aanhoudende pijntjes minder leuk. Uiteindelijk zal de spanning minder worden zodra het vertrouwen weer toeneemt. De eerste donderslag is ook spannender dan de laatste.

Desalniettemin is het een turbulent leventje. Na regen komt zonneschijn. Bring it on!

No Comments »

Quick update!

Omdat men bang is dat er iets mis is, even een korte update! Het gaat erg goed met me. Drie maanden geleden had ik het niet voor mogelijk gehouden;maar ik werk full-time, reis weer voor werk (vorige week Istanbul, volgende week Kopenhagen) en ik probeer mijn sociale contacten, netwerkclubjes etc zo goed mogelijk te onderhouden. En dan heb ik ook nog genoeg tijd voor het thuisfront en de daarbijbehorende dierentuin. Ik herstel nog steeds goed, maar ben ontzettend druk. Wellicht iets te druk, maar het is ook wel eens lekker om geen tijd te hebben om na te denken over wat er gebeurd is en wat er allemaal nog komen kan.  Ik probeer me zo min mogelijk met ziek zijn bezig te houden, hoewel ik op de momenten dat ik gekke pijntjes voel wel meteen alert ben.

Heel binnenkort zal ik het bloggen weer oppakken en wat tijd vrij maken om een kijkje in het herstelproces te bieden!

20140330_125134

1 Comment »

To-may-to / to-maa-to

It’s a bloody fucking nightmare. Denk je in: je wordt halfnaakt in een nare houding op een oncomfortabele ondergrond gelegd met een koptelefoon die een ongoing brandalarm afspeelt en een naald in je hand. Je wordt een donkere tunnel ingeschoven en mag 20 minuten lang niet bewegen. Terwijl je daar zo stil mogelijk ligt, spuiten ze je arm vol met vloeistof. Je krijgt een noodknop mee zodat je kunt bellen als er iets mis gaat. Een geruststellend idee , voor als de pleuris in een donkere tunnel uitbreekt. Dit noemen ze een vriendelijk onderzoek zo’n MRI.

Waar ik de vorige keer de MRI inging ter voorbereiding op mijn operatie  was het dit keer in afwachting van mijn doodvonnis. De vorige keer hing er niet heel veel van af. Tja..een amputatie of een besparende operatie.  Ba-na-na / Be-ne-na, To-ma-to /To-may-to. All the same. Op dat moment was het overleven: doe wat je moet doen doc!

Deze keer lag ik er in om te speuren naar bad-ass-kankercellen. Als het goed is zijn die er niet, dus dit keer moest ik de onderzoeken ondergaan vanuit het uitgangspunt dat het allemaal voor niets is.

Waar ik de vorige keer moest lachen omdat ik twee alarmknoppen meekreeg ivm het ijzerdraadje in mijn borst (ijzer en magnetische velden gaan niet goed samen, zoals je wellicht begrijpt), hield ik me nu krampachtig vast aan die ene. Damn wat is dit toch een vervelend onderzoek. Zo niet leuk.

En dan mag je door naar het volgende raampje. De mammografie. Kleed je maar weer uit en zodra je je lekker ongemakkelijk voelt zullen we je  eens goed pijn gaan doen.  Waar je er de vorige keer goed vanaf kwam met een paar gekneusde ribben en bont en blauwe borsten zal het nu wel écht pijn gaan doen. We doen hetzelfde riedeltje weer, maar nu met een gehavend lichaam. Met een pijnlijke borst vol littekenweefsel. Die we nu extra hard moeten pletten om het plaatje er goed op te krijgen.

What the fuck. Seriously?

En dan nu het wachten op de uitslag. Een hele week lang.

Ik heb me anderhalf jaar geleden ten tijde van mijn diagnose niet gerealiseerd dat het zo’n vreselijke weg was. Alles om te overleven, niet piepen en gewoon alles lachend ondergaan.  Het kon alleen maar beter worden. Nu, een lichtjaar later, kan het alleen maar slechter worden. En dat verandert het perspectief.

Steek de kaarsjes maar weer aan, of (als ik me ermee mag bemoeien) de open haard en pak er een wijntje bij. Het wordt weer een weekje duimen draaien en hopelijk proosten op de goede afloop.

It sucks to be me sometimes.. Maar gelukkig heb ik mooi haar.  Om een ‘gelijk’ plaatje neer te zetten:

Een kale kop met een ge-make-upt gezichtje en eindelijk die bos met krullen die ik altijd al wilde..maar dan met een net-uit-bed gezichtje.

Zeg nou zelf ik kan het hebben!

2014-02-10 20.09.35

4 Comments »

2013 – Geen Calm Assertive Energy

2013 zou het jaar van de Calm Assertive Energy worden. Dat is niet helemaal gelukt, daarom heb ik maar een Energetix armband gekocht (humor). De rust waar ik op hoopte is uitgebleven, maar desondanks was het een fijn jaar. 11 maanden geleden postte ik op facebook  “Nr 15! One more week to go. That’s a Good thing, cuz the face is getting too fat to smile;) — at St. Elisabeth Ziekenhuis Tilburg.” met deze foto:

320947_4899851649330_19408886_n

 

Nu 11 maanden later, is het gezicht weer enigszins geslonken en heb ik een flinke bos met krullen.

IMG_20131123_223707

 

Het was een pittig jaar en ik ben er behoorlijk moe van geworden. Toch gaat het alweer beter dan ik een jaar geleden had verwacht. Ik wil daarom een kort overzicht geven van mijn jaar, om iedereen met kanker een hart onder de riem te steken. Er is leven na de ellende. Hoe lang de ellende duurt en hoe lang het leven erna is weet niemand, maar let’s make it worth our while…

De  top 10 van leuke dingen in 2013

10. Mijn nieuwe hobbies; pianoles & kruiden kweken
9.   Het ontmoeten van lotgenootjes en het oprichten van de Bond-Girls, een groep voor jonge vrouwen met kanker.
8.  Reizen. Zowel voor werk als prive. Bestemmingen in 2013: Milaan, Dublin (2x), Renesse, Miami, Buenos Aires,       Porto Rico, Antwerpen (2x), Lech, Dusseldorf, Hellendoorn, Groningen ..geen slechte score gezien de behandelingen
7.  Het verruilen van mijn vakantieveilingen addiction voor een BVA-auction verslaving. Met als resultaat nieuwe meubels en een vloerkleed
6.  Mijn getatoeëerde wenkbrauwen. Wat maken wenkbrauwen een verschil in je gezichtsuitdrukking!
5. Wondere gebeurtenissen in onze omgeving; bruiloften, geboortes van kindjes, pensioen van mijn vader en stiefschoonmoeder
4. Quality time met vrienden. Een voordeel van verplicht in een ziekenhuis bed liggen is dat je tijd hebt om te socializen
3.  Mijn krullen..whooehaaaaa Ik wilde altijd al krullen, nu heb ik gewoon bijna een afro. Yes!
2.  De champagnemomentjes. In 2013 kreeg ik de laatste chemo, bleek de tumor volledig verdwenen, kreeg ik de laatste bestraling, laatste herceptin en mocht de PAC eruit.. Vaak champagne dus!
1. Met stip op 1 onze gezinsuitbreiding. In Maart kwam mijn grote droom uit en hebben we Golden Retriever pup Yara aan ons gezin toegevoegd. In oktober kwam daar kat Mickey bij (yup, volle bak hier! nu 3 katten en een hond)

De top 10 van minder leuke dingen

1.  Pijn en nieuwe medische ongemakken (opvliegers, stijve spieren, pijnlijke botten, allergieën)
2.  Stressklachten & angst voor terugkeer van de ziekte.
3.  Slapeloosheid
4. Niet de volle 100% kunnen geven. Geen energie overhebben na het werk.
5. Een gloednieuwe alcohol-allergie. Niet dat ik me erdoor laat weerhouden, maar het is toch jammer.
6. Het akkefietje bij de KostenKoper
7. Het gesproei van mijn katten sinds de verhuizing. Stinken dat het doet!
8. Het afgenomen ‘glans’ van het leven. Je zou verwachten dat ik nu meer intens geniet van alle kleine dingen, maar het tegenovergestelde is waar. Ik genoot altijd volop. Nu doe ik veel meer leuke dingen en heb ik alles wat mijn hartje begeert, maar de euforie is minder intens dan voorheen. Maar ach dat komt wel weer..
9.  Het gebrek aan een fatsoenlijke kledingkast in het nieuwe huis (we zijn verhuisd in oktober)
10. De extra kilo’s (wellicht krijg ik die er in 2014 wel weer af)

 

 

 

 

46c9a7f4-0719-429c-9ded-bcbe5c209a1ffullsize

No Comments »

Spring naar de toolbar