Vorig jaar op donderdag,toen 26 juli, stond ik op de Tilburgse kermis. We moesten en zouden een feestje vieren want om 0:00 was ik jarig. Ik luidde mijn 29ste verjaardag in met het zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Op mijn verjaardag zou ik namelijk de uitslag krijgen van mijn biopt. Een bizarre avond en de volgende dag een vreselijke uitslag.”Zo, dus jij hebt kanker?” vroeg de kleine Zoe (“stiefdochter “van Eefje) vandaag in het ziekenhuis  Nu was het een vraag, vorig jaar een mededeling. Nu moest ik erom lachen, vorig jaar vloeiden de tranen.

Zaterdag word ik 30. Een leeftijd die ik tot voor kort heb verafschuwd. Zo’n net-niet leeftijd. Je hebt nog net geen carriere gemaakt, nog net geen kinderen, nog net geen eigen huis..maar wel volop druk op de ketel want je weet wel dat je dat in het komende decennium moet gaan regelen als je dat wilt ‘bereiken’. Een rotleeftijd voor singles (“Waarom ben je nog vrijgezel? Val je soms op op vrouwen?”), kinderlozen (“Wordt het niet eens tijd?”), werklozen (“Je moet aan je pensioen gaan denken, al je vrienden hebben de boel wel op de rit!”) en iedereen die niet helemaal perfect aan de norm voldoet. Een leeftijd die onlosmakelijk gekoppeld is aan cliché -vragen.

Vorig jaar op mijn verjaardag vervaagden alle zorgen over die 30ste verjaardag. Ik wist niet eens of ik hem zou gaan halen.  Al zou het single, kinderloos en werkloos zijn: die 30ste verjaardag werd ineens een doel in plaats van een reden om een dag in bed te blijven liggen.  27-juli, elk jaar een mijlpaal en met een bijzondere lading.

Jaar 1 zit erop en ik lijk de 30 toch echt aan te gaan tikken (of er moet iets HEEL onverwachts gebeuren in de aankomende 48uur). Ik vier mijn verjaardag, ik vier het leven en wil graag oud worden. Met heel veel rimpels. En wit haar, dat lijkt me ook vet. En van die  twinkeloogjes, net als de oude Rose uit de film Titanic en Golden Girl Betty White…

Gloria-Stuart-300x224betty

 

En het draait op deze zaterdag niet om wat ik allemaal (nog) niet heb bereikt, maar omdat ik wel heb. Lieve familie, vrienden, een schat van een man, drie perfecte huisdieren, een baan en voor zover ik dat nog durf te beoordelen: een goede gezondheid… Je weet nooit voor hoe lang, maar dit pakken ze me niet meer af!

 

 

2 thoughts on “Twinkeloogjes…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *