It’s a bloody fucking nightmare. Denk je in: je wordt halfnaakt in een nare houding op een oncomfortabele ondergrond gelegd met een koptelefoon die een ongoing brandalarm afspeelt en een naald in je hand. Je wordt een donkere tunnel ingeschoven en mag 20 minuten lang niet bewegen. Terwijl je daar zo stil mogelijk ligt, spuiten ze je arm vol met vloeistof. Je krijgt een noodknop mee zodat je kunt bellen als er iets mis gaat. Een geruststellend idee , voor als de pleuris in een donkere tunnel uitbreekt. Dit noemen ze een vriendelijk onderzoek zo’n MRI.

Waar ik de vorige keer de MRI inging ter voorbereiding op mijn operatie  was het dit keer in afwachting van mijn doodvonnis. De vorige keer hing er niet heel veel van af. Tja..een amputatie of een besparende operatie.  Ba-na-na / Be-ne-na, To-ma-to /To-may-to. All the same. Op dat moment was het overleven: doe wat je moet doen doc!

Deze keer lag ik er in om te speuren naar bad-ass-kankercellen. Als het goed is zijn die er niet, dus dit keer moest ik de onderzoeken ondergaan vanuit het uitgangspunt dat het allemaal voor niets is.

Waar ik de vorige keer moest lachen omdat ik twee alarmknoppen meekreeg ivm het ijzerdraadje in mijn borst (ijzer en magnetische velden gaan niet goed samen, zoals je wellicht begrijpt), hield ik me nu krampachtig vast aan die ene. Damn wat is dit toch een vervelend onderzoek. Zo niet leuk.

En dan mag je door naar het volgende raampje. De mammografie. Kleed je maar weer uit en zodra je je lekker ongemakkelijk voelt zullen we je  eens goed pijn gaan doen.  Waar je er de vorige keer goed vanaf kwam met een paar gekneusde ribben en bont en blauwe borsten zal het nu wel écht pijn gaan doen. We doen hetzelfde riedeltje weer, maar nu met een gehavend lichaam. Met een pijnlijke borst vol littekenweefsel. Die we nu extra hard moeten pletten om het plaatje er goed op te krijgen.

What the fuck. Seriously?

En dan nu het wachten op de uitslag. Een hele week lang.

Ik heb me anderhalf jaar geleden ten tijde van mijn diagnose niet gerealiseerd dat het zo’n vreselijke weg was. Alles om te overleven, niet piepen en gewoon alles lachend ondergaan.  Het kon alleen maar beter worden. Nu, een lichtjaar later, kan het alleen maar slechter worden. En dat verandert het perspectief.

Steek de kaarsjes maar weer aan, of (als ik me ermee mag bemoeien) de open haard en pak er een wijntje bij. Het wordt weer een weekje duimen draaien en hopelijk proosten op de goede afloop.

It sucks to be me sometimes.. Maar gelukkig heb ik mooi haar.  Om een ‘gelijk’ plaatje neer te zetten:

Een kale kop met een ge-make-upt gezichtje en eindelijk die bos met krullen die ik altijd al wilde..maar dan met een net-uit-bed gezichtje.

Zeg nou zelf ik kan het hebben!
2014-02-10 20.09.35

4 thoughts on “To-may-to / to-maa-to”

  1. Hoi nichie,

    Weer vervelende onderzoeken! Goed balen zeg!
    Weer spannend! We wensen jullie heel veel
    sterkte!!Hou je ons op de hoogte?

    liefs Jos en Miriam

  2. Maak met toch een beetje zorgen; ik zit in een vergelijkbare situatie en mag eind juni/begin juli ook weer die fijne ‘tunnel’in. Was je uitslag goed

    1. Ja, en toen was het afgelopen donderdag voor mij ook weer zover, dat fijne onderzoeksrondje: Mammo, MRI precies een jaar na mijn (eerste) operaties. Dat wordt lang wachten tot dinsdag dacht ik nog, maar ik hoefde maar tot 17:00 u te wachten.
      Slecht bericht! Nu is er kanker in mijn andere borst gevonden, niksnie DCIS meer. :-(. En dan begint het hele circus weer van voren af aan. De angst dat er uitzaaiingen zijn, hoe erg is het, operatie, bestraling, of ervoor kiezen beide borsten te laten verwijderen, zodat ik dit in ieder geval niet nog een keer mee hoef te maken? Het maalt in mijn hoofd. Het voelt weer heel erg levensbedreigend. Hoop dat ik iets eerder dan pas 23 juli geopereerd kan worden,meer dan vijf weken wachten op uitslagen is wel erg lang

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *