Ja, gaat best aardig. De goede dagen worden steeds beter en de minder goede dagen worden minder slecht, maar 1 goede dag staat nog steeds in verhouding tot teveel minder goede dagen.  De pijn van de bestraling is goed te doen, de pijnlijke spieren en gewrichten zijn niet relaxed, de slapeloze nachten nog veel minder en de vermoeidheid is ronduit frustrerend.  Maarten noemt me soms gekscherend Dan uit de snickers-reclame, maar ik heb wel het idee dat ik mijn ‘cool’ steeds beter weet te bewaren. Alle andere kwaaltjes heb ik geaccepteerd bij de nieuwe ik, that’s life. Ik ben blij met wat ik heb en kan.

Het opbouwen is officieel begonnen. Ik ben weer begonnen met sporten bij BBB en bij de fysio . Ook heb ik een lotgenotenavond in het inloophuis helpen opzetten en ben ik bezig een samenwerking tussen het KWF & Google op te zetten.  Toch zijn het niet zozeer die activiteiten die mijn herstel bespoedigen,  maar het ritme en de motivatie die ik krijg door mijn skatjes Maarten en Yara. Samen vroeg opstaan om Yara uit te laten, puppycursus, spelletjes doen……We zijn zo blij met haar!

Omdat het herstel langzamer lijkt te gaan dan het doet , hier een overzichtje van de weg die ik heb afgelegd. Tis misschien geen leuk gezicht, maar it’s reality.. let’s face it. En het doet je wel weer beseffen dat het niet niks is allemaal. Het geeft niks dat we nog niet de oude zijn, one step at a time…

Foto op 12-02-2012 om 14.18 #2 Foto op 12-09-2012 om 11.56 #2 Foto op 14-11-2012 om 11.36 Foto op 16-01-2013 om 10.25 #2Foto op 15-04-2013 om 14.03 Foto op 21-05-2013 om 12.01 #3

 

De laatste foto is net genomen. Ik lig in het ziekenhuis aan mijn infuusje as we speak/type. We hebben de herceptin (immunotherapie) twee dagen naar voren gehaald, omdat ik morgen met mijn broer mee mag een rondje vliegen! Whoop Whoop.. Van Amsterdam-Miami (1dg)- Buenos Aires (4 dgn)- via Bogota naar Borinquen ( 2dgn) en dan terug naar Amsterdam..

Geinspireerd door deze (recent overleden) jonge held Zach Sobiech, sluit ik me aan bij zijn woorden:  “You don’t need to be dying to start living”.

Love life!

route

 

5 thoughts on “Hoest nu?”

  1. Wow Liselotte, dat gaat de goede kant op 🙂 Geniet van je trip!! De zonnestralen zullen je vast goed doen! Zal wennen zijn, zo lang zonder Yara 😉 Liefs Annerieke

  2. Hey Liesje, ja ik ben altijd blijven schrijven hoor 😉 het blijft een goede uitlaatklep! Maar het zijn goede tijden slechte tijden he? Hier ook hoor. Heb jij nou helemaal geen last van de herceptin? De klachten die jij noemt klinken meer alsof je die van de anti-hormoon pillen hebt?! Dat wandelen met yara moet vast heerlijk zijn! Misschien moet ik ik het met mijn konijnen eens proberen.. als extra motivatie 😉

  3. Hallo Liselotte,

    Fijn dat het de goede kant op gaat met je gezondheid.
    Neem de tijd voor je herstel !
    Wat leuk dat je samen met Arjan een vliegreis maakt.
    We wensen jullie heel veel plezier. Maarten heeft gelukkig
    Yara die hem gezelschap houdt

  4. Hoi,
    je kent me niet maar ik kwam je blog per toeval tegen. hoe bizar bij mij werd vorigjaar 14aug ook borstkanker geconstateerd, toen was ik nog 24 25aug, dus 25. Hoe bizar dat alle behandelingen eig bijna precies hetzelfde zijn gegaan als bij jou. ook ik zit aan de herceptin, zolvadex en tamoxifen.
    Wat een jaar he, en ook ik kan het bijna niet geloven hoor. is dat trouwens ook de kleur die terug is gekomen zo donker van je haar?
    bij mij ook terwijl ik ook gewoon blond ‘was’ nou ja bij deze sterkte verder.
    groetjes ankie

    1. Hi Ankie,

      Mijn haar heb ik gelijk geverfd. Het kwam een beetje grijs/blond terug:) Maar ik verfde het van te voren ook al!
      Hoe gaat het nu met je?

      Groetjes,
      Liselotte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *