In mijn scene ziet iedereen er hetzelfde uit. We onderscheiden ons door dikke koppen, bleke gezichten en hoofddeksels. Ubertrendy doekjes en pruiken zijn ons handelsmerk. De een combineert het met een joggingbroek en de ander met een mantelpakje. Onze hangplek is het ziekenhuis, maar netwerken doen doen we online. De cocktails die we krijgen zijn vaak Cosmopolitan-rood, alleen de kater duurt een week ipv. een paar uur. Niet heel sexy. We zijn geheel ongevaarlijk, hooguit licht-radioactief. Toch zijn sommige mensen bang voor ons, andere mensen zijn nieuwsgierig. We blijven in ieder geval zelden onopgemerkt. Had ik mijn scriptie overnieuw moeten schrijven dan had ik hem misschien wel over hippe kankerpatienten geschreven in plaats van Paardenmeisjes als subcultuur.
Liselotte,begrijp, wat je bedoeld,maar de
meeste mensen zijn niet bang voor jou,maar
voor het onbekende,wanneer je zelf,of een
zeer dierbaar iemand,met deze ziekte te
maken heeft gehad,kun je begrijpen,hoe
iemand zich voelt,die op dit moment in deze
mallemolen zit!
Lees,dat je op dit moment ook nog eens de
griep of zoiets dergelijks hebt,vervelend,
snel weer van opknappen hoor,zodat je verder
kunt gaan met de chemo,de derde kuur alweer,
ik weet dat dit niet de meest fijne tijd
voor je is,ik weet wel,iedere keer,kom je
dichter bij de dag,dat het allerergste
achter de rug is,je weer aan de opbouw kunt
beginnen,en samen met je vriend,aan een
heerlijke toekomst kunt denken! liselotte,
wens je een fijne zondag toe!
Liefs,Dini
Hier moest ik wel even om gniffelen hoor! Briljant geschreven!