De overtreffende trap van de Wet van Murphy schijnt de Wet van bedrog te heten. “Als iets mis kan gaan, dan gaat het mis – op het slechtst denkbare moment” (bron:wikipedia). Aangezien ik alles graag in overtreffende trap doe, heb ik deze maar over mezelf afgeroepen. Gewoon omdat het kan..
In de week dat mijn vader te horen kreeg dat hij kanker had, deed ik een gelijke duit in het zakje. Wat hij kan, kan ik beter. Tot overmaat van ramp hoorde ik het op mijn eigen verjaardag en..dat is tevens de verjaardag van mijn moeder. Ik zei toch dat ik het beter kon? Die Wet van Bedrog is voor mij uitgevonden.
Gisteren ging ik het ziekenhuis in voor het plaatsen van een markertje in de tumor en een chemo-intake. Het plaatsen van een markertje doen ze omdat tumoren door chemo soms zover krimpen dat ze verdwijnen. Omdat ze sowieso het weefsel operatief willen verwijderen na de chemo is het van belang dat ze kunnen zien waar de tumor gezeten heeft. Daarom plaatsen ze een klein markertje in de tumor.
Althans, dat was de bedoeling. Tot overmaat van ramp heeft mijn (hele lieve en gezellige) dokter de verkeerde procedure uitgevoerd, waardoor ik geen markertje kreeg, maar een ankertje in de tumor kreeg (soort prikkeldraad) met een ijzerdraadje naar buiten door de huid heen. Dit is bedoeld voor mensen die dezelfde dag nog een borstoperatie hebben, zodat de chirurg het draadje kan volgen en dan gelijk bij de tumor uitkomt…. Ik word echter pas over 6 maanden geopereerd.
Het prikkeldraadje draait zich helemaal vast in de tumor zodat deze goed blijft zitten. Je kunt je dus voorstellen dat je de tumor kapot trekt als je aan het touwtje gaat trekken. Met andere woorden: dat ding kan er alleen uit als je heel de tumor verwijdert. En dat gaan we nog lang niet doen.
In het kader van de Wet van Bedrog kan ik ook nog toevoegen dat de verdoving die ze me hebben gegeven niet goed heeft gewerkt dus dat ik alles heb gevoeld t/m het inwroeten van dat ankertje in de tumor.
Je zou dus kunnen zeggen dat ik een pechdag had. Gelukkig hebben de fantastische artsen in het Elisabeth Ziekenhuis meteen een oplossing bedacht. Ik ben gelijk opgenomen in het ziekenhuis en gisteravond nog geopereerd. Ze hebben het ankertje als markertje laten zitten en het touwtje vlakbij de tumor afgeknipt.
Het is natuurlijk heel vervelend dat er een fout is gemaakt en dat ik daardoor geopereerd moest worden, weer een extra littekentje heb etc, maar de artsen in het ziekenhuis zijn zo ontzettend lief en goed dat ik het als een kleine hickup zie. Een extra hobbeltje op de weg..
Elk nadeel heeft zijn voordeel: Ik krijg nu wel lekker mijn lievelingspijnstiller Tramadol.. hele dag zo high als een kanarie.. whoop whoop:-)
Wat een pech, maar ondanks dat hebben je toch die eerste beer op de weg getackeld! Dus mevrouw, u bent nog steeds in de race voor de Ferrari. 😉
He Liselotte,
Je blog lezend wil ik je toch erg graag heel veel sterkte en succes wensen. Je bent een sterke dame en dat zie je terug in je verhalen, maar dit gaat natuurlijk niet in de koude kleren zitten. Ik hoop dat je alle facetten van de behandeling zo goed mogelijk overleefd en zo positief blijft als in je afgelopen verhalen. Daarnaast moet nog even gezegd worden dat je super leuk schrijft, dus mocht je ooit een rehabilitatiebaantje zoeken… 🙂
Xx
Lotje
Sluit me bij de vorige schrijfster aan je schrijft zo goed dat je bijna zou zeggen “we wachten op het volgende verhaal”. Laat dat er dan een zijn die “de wet van Murphy” overtreedt. xxxxxToos
Ja liselotte,net wat Toos zegt,wat kun jij goed jou verhaal schrijven,en ja je zit nog steeds in je ferrari,zo positief,terwijl je de eerste hindernis al heb moeten overwinnen!
het is ook wel balen,dat nu juist bij jou,de arts een fout maakt,maar gelukkig, is die fout weer hersteld, en kun je zeggen,op naar de volgende fase in mijn traject!
Stapje voor stapje,ga je nu opweg naar je herstel!!
liefs,Dini