Alsof je slapend vanuit een rijdend busje in een marathonwedstrijd wordt gegooid. Je droomt naar, heel naar. Misselijkmakend naar. Je wordt wakker op de grond, iedereen rent. Ze stoppen, kijken naar je en rennen verder. Je wilt niet onder de voet gelopen worden dus je krabbelt snel op en draaft mee. Bij de finish kijk je om. F*ck. Waar kwam ik nou vandaan? Hoe kom ik hier terecht? What the fuck just happened?

Keer op keer ontmoet ik lotgenootjes die het gevoel hebben te moeten rennen. Vechten om te overleven, vechten om weer mee te mogen doen, rennen om de schade in te halen. Hoe meer soortgelijke verhalen ik hoor, hoe blijer ik ben dat de Bond-girls bestaan. Ervaringen delen verlicht de druk. Echt.

4 thoughts on “Slapend de Marathon in..”

  1. Goeiemorgen,

    Ik lees dat de Bond-girls ook naar Utrecht
    komen. Kun je mij op de hoogte houden? Of
    moet ik gewoon jouw site in de gaten
    houden. Ik heb je nog gemailt over de
    hormoontherapie, heb je die mail ontvangen?

    Tapje

Laat een reactie achter op tapje Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *