Ziekenhuiservaringen, deel 2 : het dieptepunt
…vervolg op deel 1.
Het was midden in de nacht toen deze jonge dokter aan mijn bed kwam staan en mij al lachend vertelde dat ze een maagsonde gingen inbrengen. Dat kon mijn klomp niet aan, hij brak. Ik heb altijd enkele zeer specifieke wensen gehad op medisch gebied. Zo heb ik altijd gewenst nooit op de maag/darmafdeling terecht te komen tussen al die mensen die zeer gedetailleerd over hun klachten vertelden en om nooit zo’n vreselijke maagsonde te hoeven.Well, we weten allemaal hoe dat is afgelopen…
Goed, het was dus midden in de nacht, ik had net een hele zware operatie achter de rug, ik was moe, in shock van alle gebeurtenissen, ik had pijn en was een beetje bang. Komt die man aan met een maagsonde! Net toen ik dacht alles gehad te hebben…
Doodsbang en verkrampt zat ik ineengedoken op mijn bedje, terwijl die man met zijn brede grijns een slang mijn neus induwde. En een pijn dat het deed! Ik schop niet snel een scene, maar ik denk dat de hele afdeling heeft geweten dat ik een maagsonde kreeg. Uiteraard paste het ding niet, dus moesten ze het overnieuw(!)proberen in mn andere neusgat. Geloof me, toen mijn tranen eenmaal begonnen te stromen waren ze niet meer te stoppen. De arme man wist niet wat hij moest doen en probeerde me op de meest knullige manier gerust te stellen. Alsof hij niet wist wat hij met een aansteller aanmoest. Daar was ik op dat moment niet van gediend, dus ik kookte van binnen. Had ik eindelijk een mooie dokter, deed hij me eerst ontzettend pijn en lachte hij me daarna (terecht) uit terwijl ik me zat te stellen als een klein kind. Te genant. De dokter deed ook niet echt zijn best om zijn lachen in te houden moet ik zeggen, waardoor ik me NOG lulliger voelde. Ik was boos, geneerde me en had pijn.
Op een gegeven moment kwam de zuster me voor de 10de keer vertellen dat het echt wel goed zou komen en ik echt op moest houden met huilen omdat het slecht was voor vanalles en nogwat. Ik denk dat ik niet hoef uit te leggen dat het daarom nog genanter werd.
Toen enkele uren later die verrotte sonde verwijderd werd, was ik weer op slag vergeten hoeveel pijn ik had gehad. Dat ik veel pijn had gehad wist ik uiteraard nog wel, maar ik had vooral het gevoel dat ik me had aangesteld. Dat werd niet beter toen dr. HotShot weer aan mijn bed verscheen met zijn brede grijns en quasi-sarcastich (althans zo leek het op dat moment) vroeg of het weer een beetje ging. Ik ging door de grond.
Elke ochtend als het team langskwam om te kijken hoe het ging en ik in gesprek was met de prof, voelde ik die sarcastische grijns prikken. Terwijl de andere assistenten zeer serieus keken. Maar ik kon er wel om lachen, het was immers ook een mooie scene die ik had geschopt.
Vandaag ging ik terug voor een check-up en had al zo’n voorgevoel dat ik bij mr. sarcasm terecht zou komen. En jawel. In zijn spreekkamer volgde de ene genante situatie de andere weer op. Zo dacht hij bijv. dat ik GoGo zei ipv Google toen hij vroeg naar mijn werk. Een vreemde situatie volgde. Dit keer konden we er allebei om lachen.
Gelukkig verloopt mijn herstel goed. Hopen dat ik vanaf nu UIT het ziekenhuis kan blijven:)
