Ziekenhuiservaringen, deel 1: Pijn als drug
Ik heb ooit iemand leren kennen op een vakantie die het motto ‘pijn is fijn’ leefde. Als ik me goed herinner was ik een jaar of veertien en de vrouw in kwestie (rond de twintig) was volgens mij een wielrenster die zichzelf graag tot het uiterste dreef. Ze leek altijdop zoek naar ‘randjes’. Volkomen geschift, vond ik en vrienden zijn we dus niet geworden.
Nu, zo’n eeuw later, moet ik een beetje terugkomen op die mening. Een klein beetje maar. Als ik terugkijk op de operatie die ik enkele weken geleden heb gehad, moet ik zeggen dat ik me weinig kan herinneren van de pijn die ik ervoor had. Het heerlijke opgeluchte en euforische gevoel van na de operatie herinner ik me wel.
Ik weet wel dat ik veel pijn had, maar hoe erg dat nou precies was. Geen idee. Ik herinner me alleen dat ik me uren heb afgevraagd of dit nou een situatie was waarin je een dokter zou moeten bellen of dat je maar het best kon wachten tot het over ging. Na mijn eigen beperkte medische expertise uitgeput te hebben (ik had voedselvergifiting, koliek en zelfs mn appendix in eerste instantie uitgesloten) realiseerde ik me dat ik het zekere voor het onzekere moest nemen, omdat ik in een vreemd land was. In Nederland zou ik gewacht hebben.
In de uren/dagen daarna, tot aan de spoedoperatie heb ik heel veel meegemaakt. Het gekke is dat ik me daarvan na de operatie niet veel meer kon herinneren. Vlak na de operatie voelde ik me als herboren en alles wat daarvoor gebeurd was had ik weggeblokt.
Pas dagen of zelfs weken later kwamen details boven, zoals het feit dat ik thuis elk uur een bad nam, om de pijn te doen zakken. Ik hoor de dokter me nog vragen of er iets was wat de pijn verminderde. Ik heb keihard en zeer onterecht beweerd dat niets hielp. En ineens herinnerde ik me de buren die urenlang seks hadden in hetzelfde ritme, terwijl ik in mijn bed lag te creperen van de pijn en probeerde te slapen. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment medelijden had met hen in plaats van mezelf. En ook kwam het taxiritje naar de pinautomaat boven drijven, omdat ik me nog wel bedacht had dat ik geld nodig zou hebben bij de eerste hulp. En dan was er nog het feit dat ik 6 uur in een wachtkamer heb gezeten en 8 uur in een gang heb geleden. Tja, mooie verhalen, maar toen de morfine kwam vergat ik alles.
Na de operatie voelde ik me de koning te rijk. Ik was toch weer beter? Achjoh, een wegrottende darm is een minor issue. Ik leefde nog (godzijdank) en voelde me prima. Ja, een dag later werd ik een beetje misselijk..so what? Paar keer spugen en het was weer iets beter. Ik schrok me dus ook lam toen ze me kwamen vertellen dat ze misschien nog een keer wilden opereren. De pijn die ik had was best te doen, dus ik vond het maar onzin. Het ging toch goed zo? Eten is toch overrated en die kilo’s kon ik wel missen.
En toen gebeurde het….de man met de slang…. Ineens stond daar deze jonge god aan mijn bed, met een nasty grijns.
—- To be continued—
