Lottiej.nl Living Upside Down..

Excuses voor de stilte folks, maar ik was even inspiratie aan het opdoen voor blogs. In het ziekenhuis dit keer. Daar waar ik geregeld te vinden ben op dagen waarop ik eigenlijk naar eindeloos mooie bestemmingen, of gewoon naar huis, zou vliegen.

Gek is dat toch, dat ik vanaf het moment dat ik geboren heb een gave heb ontwikkeld om ziek te worden als ik op vakantie ga, of om op zijn minst een ongeluk te krijgen. Als ik al een keer zonder problemen op de plaats van bestemming aankom, kun je er zeker van zijn dat er iets gebeurt voor ik terugvlieg.

Het begon al toen ik een half jaar oud was. Mijn ouders hadden hun eerste caravan (!) opgehaald en we waren klaar voor onze vakantie. Ik kreeg griep en werd in bed gestopt. Toen mijn broers mij wilden wakkermaken, kwam er echter geen reactie. Ik was het slachtoffer van een koortsstuip, die mij buiten bewustzijn heeft gekregen en enkele uren later (in het ziekenhuis) zelfs een hartstilstandje tot gevolg heeft gehad. Ik hou van drama, maar ook van happy endings dat was toen al duidelijk:-) Sindsdien heb ik altijd rare dingen gehad.

Afgelopen weekend zou ik naar Nederland gevlogen zijn om mijn pasgeboren nichtje Mijntje te bewonderen, de verjaardag van mn nichtje Jikke te vieren en om mijn welgemiste vrienden weer te zien op een 80s/90s feestje, maar ook deze keer gooide mijn gezondheid roet in het eten. Kreeg ik ineens last van een of andere zeldzame ontstoken darmuitstulping die Meckel’s diverticuluum heet, die om mijn darm heengedraaid zat en ervoor zorgde dat beide weefsels afstierven. Spoedoperatie tot gevolg.

Terwijl mijn vriendinnetjes stonden te hakken en van hun vodkaatjes stonden te nippen, kreeg ik een slang mijn neus ingeboord om mijn maag leeg te laten lopen. Niet leuk. Toch heb ik de afgelopen week wel weer veel inspiratie opgedaan om te schrijven. De taferelen die ik gezien heb waren hilarisch en/of tragisch, maar in ieder geval onderhoudend.

Nu is het eerst tijd om aan te sterken. En dat doe ik momenteel op de bank, voor de open haard met mijn voetjes op mn moeder’s schoot (tijdelijke persoonlijke zuster) en ik verheug me op de eerst volgende gelegenheid waarop ik mijn vrienden en familie kan zien.

Tegerlijkertijd ben ik blij dat ik dit heb meegemaakt, want de afgelopen week heeft mij doen beseffen dat ik wederom in een omgeving terecht ben gekomen met geweldige mensen. Hoeveel brokken ik ook maak, ik kom telkens terecht in een warme omgeving. Ongelooflijk hoe lief en meelevend mijn Google collega’s hier voor me zijn geweest. Ik prijs mezelf echt bijzonder gelukkig met zulke bijzondere mensen in mijn leven!

Dat ik moet aansterken betekent natuurlijk niet dat ik niet kan praten. Ik heb mijn praatjes sinds vandaag weer aardig terug en dat wil ik graag met je delen. Daarom heb ik Skype Bezoekuur ingelast:-) Elke dag tussen 18-22. Niet dat ik de rest van de dag iets te doen hebt, maar het staat leuker als ik een tijd instel;)

Veel liefs uit Dublin,
Lottiej

Skype: lottiej_